Bóg mówi: Dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza. - Ez 36,26

Hasło miesiąca

Mowa wasza niech będzie zawsze uprzejma, zaprawiona solą.

Kol 4,6

Tygodniowe

Hasło tygodnia

Błogosławiony Bóg, który nie odrzucił modlitwy mojej i nie odmówił mi swej łaski.

Ps 66,20

Rozważania

Rozważania

Teksty - inspiracja dnia

Wybór biblijnych tekstów został dokonany przez zespół redakcyjny Losungen z Jednoty Braterskíej w Herrnhut. W niektórych wypadkach zespół opracowujący polskie tłumaczenie zmienił trzeci tekst dostosowując go do naszych warunków kulturowych i historycznych.

Jak co roku możemy tu przeczytać dwa krótkie fragmenty Pisma Świętego. Pierwszy to werset ze Starego Testamentu, wylosowany z około 1800 biblijnych tekstów przygotowanych jeszcze przez Mikołaja L. Zinzendorfa. Drugi to nawiązująca do niego odpowiedź zaczerpnięta z Nowego Testamentu. Tekst trzeci to ludzka odpowiedź: człowiek reaguje na Boże orędzie w różnej formie, czasem jest to modlitwa, wiersz, pieśń, czy tzw. złota myśl.

Niektóre cytaty, wyjęte z większej całości, byłyby niezrozumiałe, np. nie byłoby jasne, kto wypowiada przytoczone słowa. Z tego powodu dla jasności biblijne wersety zostały uzupełnione, a dodane słowa zapisano inaczej niż pozostałe, czyli czcionką niepogrubioną.

Biblijne hasła stanowią również wezwanie do pogłębionej lektury Pisma Świętego. Tutaj proponujemy, za Losungen, dwa dłuższe fragmenty Biblii.

Pierwszy tekst ma swoje źródło w lekcjonarzu, przygotowanym przez niemiecką Luterańską Konferencje Liturgiczną. Nawiązuje on do liturgicznego tematu tygodnia i Ewangelii danej niedzieli czy święta.

Drugi tekst zaczerpnięty jest z porządku czytań, przygotowanych przez niemieckie Ekumeniczne Stowarzyszenie Czytań Biblijnych. Jest to tzw. lectio continua czyli metoda lektury Biblii poprzez czytanie każdego dnia kolejnych fragmentów ksiąg biblijnych. W drodze do miasta trwałego, „niebiańskiej Jerozolimy”, idźmy po śladach, które zostawił dla nas Bóg. Szukajmy ich w życiu, patrzmy na drogowskazy i wszelkie znaki, dane nam na kartach Bożego objawienia. Niech i te ślady, zawarte na stronach tej książki, pomogą nam dotrzeć do celu.

Na podstawie: Szukamy tego co przed nami - z Biblią na co dzień, wyd. Augustana, Bielsko-Biała 2012

Wylosowany werset ze Starego Testamentu

Kto gardzi swoim bliźnim, ten grzeszy; lecz szczęśliwy jest ten, kto się lituje nad ubogimi.

Prz 14,21

Nawiązująca odpowiedź z Nowego Testamentu

Baczcie, ażeby nikt nikomu złem za złe nie oddawał, ale starajcie się czynić dobrze sobie nawzajem i wszystkim.

1Tes 5,15

Ludzka odpowiedź

Boże pokoju! Wszyscy żyjemy dzięki łasce, która nie odpłaca złem za złe, a w miejsce zemsty stawia miłosierdzie. Ty jesteś adwokatem słabych, wskazujesz ograniczenia silnym oraz doprowadzasz do pojednania. Uzdrów rany, które zostały zadane przez nienawiść i przemoc. Prowadź łudzi we wzajemnym poszanowaniu oraz w duchu pojednania.

Sylvia Bukowski
  • Objaśnienia >

    Wszystko zrodziło się z potrzeby chwili...

  • Historia powstania >

    Dawni mieszkańcy Moraw, którzy doświadczyli tego, że człowiek na tym świecie nie ma miasta i miejsca trwałego, w założonej przez hrabiego Mikołaja Ludwiga von Zinzendorfa miejscowości Herrnhut - w ich nowej ojczyźnie, każdego dnia gromadzili się, aby razem śpiewać, modlić się i rozważać Słowo Boże. W dniu 3 maja 1728 roku na wieczorne spotkanie Zinzendorf przygotował dla swojej społeczności hasło biblijne na następny dzień. Był to krótki tekst, łatwy do zapamiętania, a mówił o Bożej miłości, która powinna inspirować do miłości bliźniego. Kolejnego dnia słowa wybrane przez Zinzendorfa miały towarzyszyć wszystkim jako motto dodające otuchy, a zarazem wezwanie do zastosowania w życiu. Te słowa były przekazywane podczas przywitania, odwiedzin, pojawiały się w rozmowach, stanowiły odtąd żywy element codzienności. Stawały sie nieodzownym elementem życia, dając inspirację do zastosowania Słowa Bożego w życiu.

    Cztery lata później, w 1731 roku, ukazała się po raz pierwszy niewielka książka o nazwie „Losungsbuch”, zawierająca już hasła na 365 dni roku. Zinzendorf przygotował na każdy dzień jeden fragment Pisma Świętego i jedną krótką modlitwę. Całość była potem uzupełniona propozycjami dodatkowych czytań biblijnych.

    Od tego czasu każdego roku ta niewielka książka wędruje z ludźmi w wielu krajach jako dobry towarzysz życiowej podróży. Czytając ją przekonujemy się z niej o tym, czego doświadczyli mieszkańcy Herrnut przed prawie 300 laty - nie mamy tu miasta trwałego. Ale dzięki Bożej łasce mamy drogowskazy, które kierują nas w stronę miasta trwałego - w przyszłość, którą Bóg „trzyma w swoich rękach Tym drogowskazem jest Słowo Boże i przemyślenia ludzi, którzy dali się nim zainspirować.

    Na podstawie: Szukamy tego co przed nami - z Biblią na co dzień, wyd. Augustana, Bielsko-Biała 2012

  • Wspólnota Herrnhut >

    Założone w 1722 na tzw. surowym korzeniu jako miejscowość azylowa dla uchodźców religijnych z Moraw, których wsparł duchowo i materialnie hrabia Nikolaus von Zinzendorf. Na terenie jego majątku powstała rygorystyczna moralnie wspólnota wyznaniowa, wprowadzająca do swoich zasad elementy dialogu ekumenicznego i dopuszczająca do uczestnictwa w nabożeństwach również chrześcijan innych wyznań. Wkrótce wspólnota z Herrnhut stała się znana na wszystkich kontynentach jako pierwsza protestancka wspólnota organizująca misje.

    Wspólnota z Herrnhut istnieje w swojej macierzystej miejscowości do dziś, a mieszkajacy w niej wyznawcy surowych zasad znani sa jako. Struktura wspólnot herrnhuckich była wykorzystywana jako wzór dla izraelskich kibuców.

    Na podstawie: Wikipedia:Herrnhut

  • Nicolaus Von Zinzendorf >

    Nikolaus Ludwig hrabia von Zinzendorf (ur. 26 maja 1700 w Dreźnie, zm. 9 maja 1760 w Herrnhut) – niemiecki teolog ewangelicki i reformator religijny, przywódca ruchu pietystycznego w Saksonii.
    Pochodził z rodziny szlacheckiej, wcześnie poczuł w sobie powołanie na duchownego, ale pod naciskiem rodziny podjął studia prawnicze w Wittenberdze (duchowni ewangeliccy rekrutowali się raczej z mieszczaństwa, rodziny szlacheckie nie miały tradycji pastorskich).

    W latach 1719-1721 odbył kilkunastomiesięczną podróż po Europie, podczas której poznał ówcześnie panujące stosunki międzywyznaniowe i zgłębiał pisma religijne (zwłaszcza mistyczne pisma Jakuba Böhmego).

    Po powrocie do Drezna Zinzendorf objął stanowisko radcy sądu apelacyjnego na dworze drezdeńskim, wkrótce jednak porzucił karierę polityczną na rzecz teologii. W 1722 ożenił się; w tym też roku pozwolił osiedlić się na terenie swojego majątku w Łużycach Górnych uchodźcom religijnym z Moraw (Bracia morawscy).

    Twórca tzw. „teologii serca”, był przywódcą wspólnoty religijnej Herrnhut (Straż Pańska), dla której opracował własny model nabożeństw. Od 1727 w Herrnhut praktykowano wspólne przystępowanie do Sakramentu Ołtarza osób z różnych wyznań, co było w owych czasach ewenementem. Zinzendorf jest autorem wielu pieśni kościelnych, śpiewanych do dziś w kościołach protestanckich (m.in. pieśń „Serca razem połączone”, dobrze znana też w polskich kościołach protestanckich).

    W 1737 roku Nikolaus von Zinzendorf otrzymał od seniora braci czeskich Daniela Ernesta Jabłońskiego ordynację na biskupa braci morawskich.

  • Zamknij >

  • 1

Tekst pierwszy

Powiedział im też podobieństwo o tym, że powinni zawsze się modlić i nie ustawać, mówiąc: Był w jednym mieście pewien sędzia, który Boga się nie bał, a z człowiekiem się nie liczył. Była też w owym mieście pewna wdowa, która go nachodziła i mówiła: Weź mię w obronę przed moim przeciwnikiem. I przez długi czas nie chciał. Potem zaś powiedział sobie: Chociaż i Boga się nie boję ani z człowiekiem się nie liczę, jednak ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, by w końcu nie przyszła i nie uderzyła mnie w twarz. I rzekł Pan: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia powiada! A czyżby Bóg nie wziął w obronę swoich wybranych, którzy wołają do niego we dnie i w nocy, chociaż zwleka w ich sprawie? Powiadam wam, że szybko weźmie ich w obronę. Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?

(Ew. Łukasza 18:1-8, Biblia Warszawska)

Lectio continua

A Piotr i Jan wstępowali do świątyni w godzinie modlitwy, o dziewiątej. I niesiono pewnego męża, chromego od urodzenia, którego sadzano codziennie przy bramie świątyni, zwanej Piękną, aby prosił wchodzących do świątyni o jałmużnę; ten, ujrzawszy Piotra i Jana, gdy mieli wejść do świątyni, prosił o jałmużnę. A Piotr wraz z Janem, wpatrzywszy się uważnie w niego rzekł: Spójrz na nas. On zaś spojrzał na nich uważnie, spodziewając się, że od nich coś otrzyma. I rzekł Piotr: Srebra i złota nie mam, lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, chodź! I ująwszy go za prawą rękę, podniósł go; natychmiast też wzmocniły się nogi jego i kostki, i zerwawszy się, stanął i chodził, i wszedł z nimi do świątyni, przechadzając się i podskakując, i chwaląc Boga. A cały lud widział go, jak chodził i chwalił Boga; poznali bowiem, że to był ten, który dla jałmużny siadywał przy Bramie Pięknej świątyni; i ogarnęło ich zdumienie i oszołomienie z powodu tego, co mu się przydarzyło. A gdy się on trzymał Piotra i Jana, zbiegł się do nich cały lud zdumiony do przysionka, zwanego Salomonowym.

(Dzieje Apost. 3:1-11, Biblia Warszawska)